U okolini Beograda, na samo 30-ak kilometara automobilom, nalaze se brojna izletišta koja pružaju odmor od buke velegrada i uživanje u miru, tišini i zelenilu. Ukoliko ste bar jednom u životu putovali Ibarskom magistralom, sigurno ste prošli kroz Lipovačku šumu. Pored toga što je deo zelenih pluća Beograda, ova šuma je poznata i kao izletište. Ograničena je naseljima Meljak, Velika Moštanica, Sremčica, Rušanj, Barajevo, a na jugu je dočekuju Baćevac i Guncati.
Lipovačka šuma je najveći kompleks šume u ovom kraju. Nalazi se na talasastoj visoravni na površini od 1245 ha, čija je nadmorska visina od 160-290 metara.
U prošlosti su kroz Lipovicu prolazili stari putevi koji su povezivali Beograd sa južnom i jugoistočnom Srbijom, a ona je i danas raskrsnica Ibarskog puta, od koga se odvajaju kraci prema Kosmaju i Aranđelovcu, kao i nekoliko lokalnih puteva za Umku, Ripanj, Avalu i Sremčicu. Posle rata, Lipovačka šuma je postala i lovno gazdinstvo čija je osnovna delatnost bila unapređenje i iskorišćavanje lovišta.
Na brežuljcima koji čine početak niže Šumadije nalaze se cer, bagrem, jasen, kleka, hrast, a ima i četinara. U jednom delu šume napravljena je trim staza, ali se sasvim bezbedno možete upustiti u pešačku avanturu i dublje kroz šumu, jer su staze prosečene i utabane, a povremeni usponi i spustovi su lagani. Sa proplanaka ove šume pruža se vidik na bližu i dalju okolinu Beograda. U šumi se nalazi nekoliko većih izvora, kao što je Kopilovac, Jasen, Tasić, Vreline…
Za ljubitelje konjičkog sporta, u Lipovici se nalzi i uzgajalište rasnih konja i konjički klub. Ugostiteljskih objekata u šumi nema, jer se uglavnom nalaze uz Ibarsku magistralu. Za sada je ovo pravi netaknuti raj u kome možete uživati u miru i tišini na samo 20-ak kilometara od centra grada.
Osim automobilom, do Lipovačke šume možete doći gradskim i prigradskim prevozom, a neka planinarska društva organizuju šetnje od Sremčice do Umke.
Putoholičar 