Miljakovačka šuma

Treća šuma o kojoj pišem. Miljakovačka. Nekoliko ljudi mi je reklo kako im se svet, od kad postoji korona, smanjio. Ne bih se složila. Svako od nas je centar Univerzuma, i svet je onoliki koliki smo mi sami. A ako želite da promenite okruženje, nije teško. Dokaz za to je deo Beograda koji može da se pohvali pravom netaknutom prirodom u svom dvorištu – Miljakovac. Na opštini Rakovica nalazi se jedan od najdragocenijih spomenika prirodi na teritoriji Beograda – Miljakovačka šuma.

Miljakovačka šuma nije ni najveća, ni najposećenija, ni najpoznatija. Pa ipak, nigde drugde u Beogradu, bar što se urbanih naselja tiče, nije moguće izaći iz stana i bukvalno dva minuta kasnije biti u potupnoj divljini vekovne šume. Današnja šuma zapravo čini poslednje ostatke poseda manastira Rakovica, pa je zato neko naziva i Manastirska šuma. Staze u šumi su zemljane, široke i dobro utabane, čak i označene i povremeno oplemenjene klupicama koje su uglavnom napravljene od dva panja i jedne daske, što samo doprinosi autentičnosti ambijenta. U jednom delu šume uređena je kružna trim staza. U samom dnu šume teče Manastirski potok koji je ime dobio po manastiru Rakovica koji se nalazi na putu koji spaja Miljakovac i Resnik. Manastir je sagrađen još u 14.veku i u njemu su sahranjeni Todor Obrenović i srpski patrijarh Pavle, po svojoj ličnoj želji. Ali da se vratim na šumu. Ona je dom za skoro 300 vrsta životinja. Više od polovine čine insekti, a zatim i ptice, vodozemci i manji sisari. Zanimljivo je da ovde živi i trčuljak, koji je poznat i kao tigar buba i najbrža životinja na planeti, shodno svojoj veličini. Najzastupljenija biljna vrsta u šumi je hrast, a zatim i cer, jasen, brest, lipa i mnogi drugi. Ako vas put nanese malo dublje u šumu, možda ćete stići i do „ostrva četinara“, što je veoma zanimljiv prizor i osećaj za čulo mirisa. Iz listopadnog okruženja, koje povremeno prati i gusta trava i žbunje, uzlazite u drugačiji svet, dublju hladovinu, manje prozračnu, pod nogama vam pucketaju otpale iglice sa drveća, a miris je oštriji i svežiji.

Grad Beograd je 2010.godine zaštitio šumu kao spomenik prirode.

Priroda i grad nemaju ništa zajedničko, ali ponekad mogu da koegzistiraju jedno pored drugog i da jedno drugo ne ugrožavaju. Zato ovakve dragulje divljine u urbanom ambijentu treba čuvati i ceniti 🙂